سلام... 

قبلاً إیمان آورده‌اند (آمنوا) و اکنون مورد خطاب هستند (یا أیها...)... از صنعت بلاغی "إلتفات" إستفاده شده است...

مانند کسی که در سفر مکه بوده و اکنون او را می‌بینیم و برای إستقبالش به او نمی‌گوییم "خوش آمدی ای کسی که رفته بودی خانه‌ی خدا"، بلکه میگوییم "خوش آمدی ای کسی که رفته‌ای خانه‌ی خدا". 

صنعت إلتفات بر چند قسم است. 

إلتفات به معنای روی برگرداندن است که یک قسم آن روی برگرداندن از غایب به حاضر است...

همانند تمام أفعالی که برای به تصویر کشیدن صحنه‌ی قیامت در قرآن إستفاده شده، که تماما با فعل ماضی است... 


5

سلام

قرآن مختص به همه زمان ها و دوره هاست. به نظر اگر ایمان آورده اید معنا می شد، مخاطب قرار دادن افراد بعدی یعنی زمان های پیش رو را از دست می داد. 


0

مطمئن نیستم اما فکر میکنم تفاوت نحوهٔ بیان فارسی و عربیه. در عربی، «آمنوا» صلهٔ موصولِ «الذین» است و میتونه غایب بیاد چون صرفاً تبیین‌کنندهٔ الذین است، و باید لزوماً در‌ مقولهٔ جمع‌ و مفرد و تثنیه و جنس با موصول مطابق باشه. اما‌ در فارسی چون نمیتونیم غایب رو خطاب یا منادا قراربدیم، ناچار مخاطب استفاده میکنیم، یعنی فعلِ جمله‌وارهٔ بعد از منادا رو مخاطب میاریم. یعنی «ای کسانی که ایمان آوردند» در فارسی معیار غلطه.


0

چون اشاره به کاری دارد که قبلا انجام شده 

و مخاطب از انجام ان توسط افراد اگاهی کامل دارد


0

ترجمه به شکل ماضی نقلی هست چون ایمان آوردن همیشه پیش زمینه ی رسیدن وکسب یک سری مزیت ها و موهبت هاست .. در مورد اینکه چرا مخاطب ترجمه شده : یاایها خطاب گونه است و نمیشه معنی کرد ای کسانی که ایمان آورده اند!


1

 دقیقا سؤال من اینه که چرا خداوند از عبارت یا ایها الذین "آمنتم "... استفاده نکرده ... صیغه اش هم مخاطب می شد و مشکلات ترجمه ای هم پیش نمی اومد؟!


2

چون قرآن برای همه عصرها و زمان ها است و زنده و پویا می باشد و برای نسل های بعدی نیز پاسخ دارد و مخاطب آن در حال حاضر ما هستیم


0

سلام آقا محمدرضا، به نظر میآید شما خودتان معنی را به گونه ای خاص تر میدانید، یعنی بطور اکتشافی در مفهوم! حدس من درسته؟

اگرچه پاسخ آقا رضا هم، پاسخ خوبی بود! 


1

اگر ایمان آورده اید معنا می شد، مخاطب قرار دادن افراد بعدی یعنی زمان های پیش رو را از دست می داد. 


0

با عرض سلام و احترام


0

جهت توضیح این موضوع این نمونه توجه فرمائید 

 

از جمله آیاتی که دلالت بر امامت و خلافت حضرت امام علی(ع) بعد از پیامبر گرامی اسلام(ص) می‌کند، آیه ولایت است. خداوند در این آیه شریفه می‌فرماید: «إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذینَ آمَنُوا الَّذینَ یُقیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُمْ راکِعُون‏»؛

ولىّ شما، تنها خدا و پیامبر او است و کسانى که ایمان آورده‌اند؛ همان کسانى که نماز برپا می‌دارند و در حال رکوع زکات می‌دهند. در شأن نزول این آیه شریفه هم از طریق اهل سنت و هم شیعه نقل شده است که این آیه درباره حضرت امام علی(ع) نازل شده است.
یکی از شبهه‌هایی که بر این آیه وارد شده این است که چرا «ألَّذینَ آمَنوا» به صورت جمع آمده در حالی‌که حضرت علی(ع) یک نفر بیشتر نیست؟
یکی از پاسخ‌ها این است که برخی از قرائن و شواهد نشان می‌دهد که علت جمع آمدن این عبارت، برای این است که این حکم، شامل دیگر امامان نیز بشود؛ یعنی این حکم به صورت کلی ذکر شده است. دلیل این سخن آن است که در آیه مذکور، به دلیل وجود کلمه «إنّما» در اول آیه، که برای حصر حکم نسبت به موضوع آمده، «ولایت» از آن جهت که ولایت است، منحصر به خدا، پیامبرش و «ألُّذینَ آمَنوا»؛ یعنی همه امامان(ع) شده است. هرچند بخش پایانی آیه به جهت این‌که در رکوع انگشتر به فقیر داد، در شأن امام علی(ع) می‌باشد. اما همان ولایتی که برای حضرت علی(ع) وجود دارد، در امامان بعد از او نیز وجود دارد. شاهد قرآنی این مدعا، آیه «اولی ‌الامر» است. خداوند در این آیه می‌فرماید: «یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا أَطیعُوا اللَّهَ وَ أَطیعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِی الْأَمْرِ مِنْکُم‏»؛

 ای کسانی که ایمان آورده‌اید، از خدا پیروی کنید. همچنین از پیامبر و صاحبان امر، اطاعت کنید. این آیه که اطاعت از خدا و پیامبرش را مطرح کرده، در کنار پیامبر افرادی را به عنوان «اولی ‌الأمر» نام برده که همانند پیامبر(ص) باید از آنان اطاعت شود. این آیه نشان می‌دهد کسانی که بعد از پیامبر بر مردم ولایت دارند، بیش از یک نفراند. از این‌رو؛ وقتی از امام باقر(ع) پرسیده شد که آیا آیه ولایت درباره حضرت علی(ع) نازل شده، فرمود: «علیٌّ مِنَ المُؤمِنینَ»؛

 یعنی حضرت علی(ع) یکی از آن افرادی است که به عنوان «ألَّذینَ آمَنوا» ذکر شده‌اند. همچنین امام صادق(ع) در توضیح این آیه فرمودند: «إِنَّمَا یَعْنِی أَوْلَى بِکُمْ أَیْ أَحَقُّ بِکُمْ وَ بِأُمُورِکُمْ وَ أَنْفُسِکُمْ وَ أَمْوَالِکُمُ‏ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِینَ آمَنُوا یَعْنِی عَلِیّاً وَ أَوْلَادَهُ الْأَئِمَّةَ ع إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَةِ ثُمَّ وَصَفَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَقَالَ‏ الَّذِینَ یُقِیمُونَ الصَّلاةَ وَ یُؤْتُونَ الزَّکاةَ وَ هُم‏ راکِعُون...‏»؛

 منظور از اولی بودن این است که در امورتان و حتی درباره خودتان و اموالتان، بر شما ولایت دارد. و منظور از «کسانی که ایمان آورده‌اند» علی و فرزندانش، است. آنها امام هستند تا روز قیامت. سپس خدا آن امامان را این طور توصیف کرده که نماز برپا می‌دارند و در حال رکوع زکات می‌دهند.


0

در پاسخ به سئوال ابتداء بايد متذكر شد كه: هم استعمال «آمنوا» در «يا ايها الذين آمنوا» و هم استعمال «آمنتم»، از نظر نحوي صحيح است. امّا چرا قرآن از «آمنوا» استفاده كرده است؟
سعد الدين تفتازاني مي نويسد: «برخي به اشتباه در مورد اين عبارت قرآن چنين پنداشته اند كه علت استفاده از لفظ «آمنوا» (به صيغه غايب) به جاي «آمنتم» (به صيغه مخاطب)، التفات از خطاب به است يعني در عبارت «يا ايها الذين آمنوا» در كلام از صيغه مخاطب به صيغه غايب ، انتقال روي داده است كه يكي از لطايف علم معاني است. در حالي كه در اين عبارت التفات روي داده و استعمال آمنوا به صيغه غايب طبق قاعده نحوي است.»(1)
قاعده نحوي درحالت كلي اين است كه در عبارت «يا ايها الذين آمنوا» ضميري كه از جمله صله «آمنوا» به موصول (الذين) بر مي گردد هم مي تواند به صورت غايب باشد يعني صله را به صورت «آمنوا» بياوريم و هم مي تواند به صورت مخاطب باشد يعني جمله صله را مي توان به صورت «آمنتم» هم آورد، (در آمنوا ضمير واو كه براي صيغه جمع مذكر غايب است به «الذين» و در «آمنتم» ضمير «تم» كه مربوط به صيغه جمع مذكر مخاطب است به «الذين» بر مي گردد). امّا استعمال حالت اول يعني صيغه غايب در كلام عرب بيشتر است.
ابن هشام در بحث «الاشياء التي يحتاج الي الربط» مي نويسد:
«استعمال غالب و اكثري عرب به صورت «أنت الذي فعل» يعني با صيغه غايب است و «أنت الذي فعلت» يعني صيغه مخاطب كمتر استعمال مي شود امّا با اين وجود خلاف قاعده نيست.(2)
به همين دليل استعمال به صيغه مخاطب در عباراتي چون دعاي امام حسين ـ عليه السلام ـ در روز عرفه: «أنت الذي أنعمت، أنت الذي أحسنت...»(3) و يا شعر شاعر كه مي گويد:
« أنت الذي اخلفتني ما وعدتني : و أشلمت بي من كان فيلا يلوم»(4)
صحيح است و خلاف قاعده نيست امّا اين گونه كمتر در كلام عرب استعمال شده است.
بنابراين قرآن نيز در عبارت «يا أيها الذين آمنوا»، طبق قاعده نحوي و استعمال اكثري آن در كلام عرب، از صيغه غايب يعني «آمنتم» استفاده كرده است.

پاورقی:

1. تفتازاني، سعد الدين، مختصر المعاني، قم، دارالفکر، چاپ هشتم، 1383ش، ص78.
2. ابن هشام الأنصاري المصري، مغني اللبيب عن کتب الاعاريب، بيروت، داراحياء التراث العربي، چاپ اول، 2001م، ج2، ص146.
3. شيخ عباس قمي، مفاتيح الجنان، دعاي امام حسين(ع) ، در روز عرفه.
4. مغني اللبيب عن کتب الاعاريب، همان، ج2، ص146.

منبع: نرم افزار پاسخ - مرکز مطالعات و پاسخ گویی به شبهات    


1

جناب محسنی واضح توضیح دادن


0

سلام

چون قران همیشه زنده و جاویدان هست

و همینطور اشاره داره به کار های قبل انجام شده و اینکه وافراد یا ادم متقابل یا روبه رو توسط دیگری اگاهی داشته باشن

 

 


0
برای ارسال پاسخ شوید.