فدراسیون‌های بین‌المللی ورزشی (IFs): این فدراسیون‌ها مسؤول تنظیم قوانین و مقررات برای ورزش‌های خاص هستند. برای مثال، فیفا (فدراسیون بین‌المللی فوتبال) قوانین خاصی برای مسابقات فوتبال دارد که در سراسر جهان به‌رسمیت شناخته شده و رعایت می‌شوند.

کمیته‌ی بین‌المللی المپیک (IOC) مسؤول برگزاری بازی‌های المپیک و نظارت بر رعایت اصول المپیک، از جمله برابری، دوستی و احترام است. مقررات و قوانین IOC بر نحوه‌ی برگزاری مسابقات، استانداردهای پذیرش ورزشکاران و مسائل مربوط به دوپینگ و قوانین ضد فساد تمرکز دارد.

حقوق بین‌الملل ورزش به‌مجموعه‌ای از قوانین، اصول و مقررات اطلاق می‌شود که برای تنظیم روابط و فعالیت‌های ورزشی در سطح بین‌المللی طراحی شده‌اند. این حقوق برای تضمین انصاف و برابری در رقابت، محافظت از ورزشکاران و تضمین رعایت اصول اخلاقی در ورزش طراحی شده‌اند.

امروزه، دنیای ورزش شامل طیف غنی و گسترده‌ای از ورزش‌ها مانند؛ فوتبال، والیبال، کشتی، بسکتبال، تکواندو، بوکس، هندبال، پرورش‌اندام، تنیس، گلف، جودو، اسکی روی آب، کرلینگ، اسکیت روی یخ و بسیاری دیگر است.

ورزش کودکان با نگاهی‌ به‌ اسناد و معاهدات بین‌‌المللی: ورزش از یونان باستان تا به‌امروز توسعه‌ یافته، رشد یافته و نهادینه شده است. این رشد باعث تنوع در انواع ورزش‌ها گردیده است.

حقوق کودک یا فرزند: مجموعه‌ای از حقوق بشرِ ویژه‌ی کودکان است که بر پشتیبانی و نگه‌داری از افراد جوان تمرکز دارد. کنوانسیون حقوق کودک (CRC؛ ۱۹۸۹) یک کودک را به‌عنوان فردی که به سن هجده سال نرسیده است، تعریف می‌کند.

حقوق کودک که تحت عنوان حقوق فرزند هم شناخته می‌شود، مجموعه‌ای از حقوق بشر، که ویژه‌ی کودکان تدوین شده است را شامل می‌شود. کودکان جز اموال والدین محسوب نمی‌شوند و به‌عنوان یک انسان، دارای حقوق مخصوص به‌خود می‌باشند.

از دیدگاه هوفیلد Hofeld واژه‌ی حق در چهار قلمرو مختلف حقوق؛ حق ادعا، (Claim-Right) حق آزادی، (Liberty-Right) حق اختیار (Power-Right) و حق مصونیت (Immunity-Right) مورد استفاده قرار می‌گیرد.

حق واژه‌ای است که در معانی راست و درست و همچنین در معنی «آن‌چه فرد یا پدیده‌ای سزاواری آن را دارد» به‌کار می‌رود. مفهوم حق به دو معنای اساسی «حق بودن» و «حق داشتن» از مباحث مقدماتی علم حقوق، علم اخلاق و علم سیاست است.

در این مرحله رابطه عینی جامعه وشرایط رفتارهای سیاسی افراد مورد بررسی قرار میگیرد در حقیقت در این مرحله جامعه شناسی سیاسی در حالی که در مرحله 4 به دنبال فلسفه سیاسی و در مرحله 3 به دنبال تاریخ اندیشه سیاسی و در مرحله 2 به دنبال بحث تطبیقی اندیشه سیاسی را و در نهایت در مرحله 1 پیگیر اندیشه شناسی است