چیزی‌که به‌نظرم، حضورِ یه‌ جامعه‌شناس‌رو طلب می‌کنه، اِ‌ی‌کاش بقیه‌ی رفقامون‌که، تو رشته‌های مرتبط هم، هستن؛ قدم پیش بزارن، و بحث‌رو، داغ‌تر، و داغ‌تر کنند.

هرچند؛ باز هم، به‌نظرِ خودم، بیش‌از یه‌بیماریِ روانی، می‌شه‌ ازش، به‌عنوان یه‌ "نابهنجاری اجتماعی" یاد کرد.

حالا‌که، بحثش، پیش اومده؛ به‌دونِ نظر، و دیدگاهِ تخصصی، و بررسی‌های علمی، و تجربی‌تر، به‌کمکِ یه‌حدسِ خردمندانه، (فرضیه)، هم می‌شه؛ رگه‌هایی‌از "خودشیفتگی" و "بدگمانی" رو، به‌وضوح دید.

حقیقتِ حاضر، [در این‌جا]، [و واقعیت]، این هست‌که، صحبت‌از خیلی چیزها، حتی؛ برای‌ما، روان‌شناس‌ها، به‌شدت، ناراحت، و اذیت‌ کننده‌س. روان‌پزشک‌ها توو این مقوله، به‌شدددددت، موفق‌تر، عمل می‌کنن. اما؛

در پایانِ دوره؛ مدرک، و یا گواهی‌نامه‌ای، تحتِ عنوان، و مربوط‌به: شرکت، حضور، و همین‌طور، فعالیت‌های مربوط، دریافت می‌کنیم؟