نظریه‌های کلاسیک فرهنگ سیاسی با تأکید بر نقش نخبگان، اغلب بر پیش‌فرض‌هایی چون استقلال نهادی و امکان کنش کم‌هزینه استوارند؛ حال آنکه، نخبگان درون ساختارهای محدودکننده شکل گرفته و بیشتر به بازتولید فرهنگ سیاسی تبعی و مشارکت مقطعی کمک کرده‌اند، نه نهادینه‌سازی فرهنگ مشارکتی.