در خصوص حوزه آزادى هاى فردى و قلمرو دخالت دولت، سه دیدگاه کلى وجود دارد: 1. لیبرالیسم که جوهره اساسى آن فردگرایى است و به آزادى هر چه بیشتر فرد و محدود شدن هر چه بیشتر قلمرو دخالت دولت و به عبارت دیگر به «دولت حداقلى» فتوا مى دهد. در این انگاره اساسى ترین کارویژه دولت حفظ آزادى هاى فردى است.

*فرارسیدن نوروز سال ۱۴۰۵ مبارک* امیدوارم این بهار، از دل روزهای سخت، جوانه‌ای از آرامش و امید برویــد ...

در این مرحله رابطه عینی جامعه وشرایط رفتارهای سیاسی افراد مورد بررسی قرار میگیرد در حقیقت در این مرحله جامعه شناسی سیاسی در حالی که در مرحله 4 به دنبال فلسفه سیاسی و در مرحله 3 به دنبال تاریخ اندیشه سیاسی و در مرحله 2 به دنبال بحث تطبیقی اندیشه سیاسی را و در نهایت در مرحله 1 پیگیر اندیشه شناسی است

مطالعه و تبیین طبیعت سیاست از دیدگاه عالی که یک مطالعه جدید با نگاهی برتر به ماهیت سیاست نه معنای کلی است و در این نگاه محقق به دنبال یافتن یک مکتب سیاسی به معنای کامل آن است.

مطالعه و بررسی اندیشه های سیاسی جهت طبقه بندی آن هاست ،در این مرحله باید سیستم ها را شناخت و این سیستم ها را از یکدیگر متمایز نمود. مرحله بعد تاریخ اندیشه سیاسی به طور فراگیر بررسی می شود به گونه ای که از درون باستان تحولات اندیشه سیاسی آغاز می شود و تا به امروز مورد بررسی قرار می گیرد .

اولین قدم در اندیشه شناسی سیاسی بررسی و تحلیل یک سیستم سیاسی است ،هنگامی که در پی بررسی اندیشه های سیاسی در غرب یا در کشورهای سوسیالیتی هستیم باید نخست به دنبال سیستمی بگردیم که چنین اندیشه هایی در درون آن سیستم به طور سازمان یافته شگل گرفته باشد

اندیشه سیاسی به مثابه طرح و نقشه مهندسی است که در عملیات ساختمانی و دیگر پروژه های مهندسی نقش مهمی را ایفا میکند و بدون آن هرگونه عملیات مهندسی دچار اختلال و مشکل اساسی می شود

یکی از عمده‌­ترین تفاوت­‌هایی که می­‌توان میان فرهنگ سیاسی و مشارکت سیاسی از حیث مبنایی ذکر کرد،سنخیت و نوعیت آنهاست.مشارکت سیاسی را می­‌توان از سنخ کنش دانست که نمود عینی و بیرونی دارد.لازمه فرهنگ سیاسی را نمی­‌توان حتماً کنش دانست وخروجی فرهنگ سیاسی ممکن است کنش عینی،بیرونی و محسوس نباشد

مفهوم آزادی به دو گونه است: آزادی منفی یعنی نبودِ مانع و دخالت دیگران در حوزه عمل فرد؛ یعنی «آزادی از». آزادی مثبت یعنی توانایی و اختیار فرد برای خودفرمانی و تعیین سرنوشت خویش؛ یعنی «آزادی برای». که آزادی مثبت اگر به اجبار جمعی بینجامد، می‌تواند زمینه‌ساز استبداد شود. آیزایا برلین

اهمیت فرهنگ سیاسی: الکسی دو توکویل، فرهنگ سیاسی را پایهٔ مشارکت مدنی و دموکراسی می‌دانست و معتقد بود بدون عادات دموکراتیک، نهادهای سیاسی کارآمد نمی‌شوند. نمونه: مشارکت داوطلبانه مردم در انجمن‌ها موجب تقویت دموکراسی می‌شود.