در یک کلام، برنامه‌ریزی شهری امروز به جای گسترش افقی و خودرومحور، باید به سمت فشردگی، اختلاط و پیاده‌مداری حرکت کند؛ این مسیر نه یک تجمل، بلکه تنها راه نجات شهرها از بحران ترافیک، گرما و بی‌روحی است.

نتیجه‌ی علمی و ملموس این نگاه، سه خروجی حیاتی است: 1. تاب‌آوری اقتصادی 2. پایداری زیستی 3. سلامت روان و امنیت

همه‌ی آن اصول (شهر ۱۵ دقیقه‌ای، توسعه مبتنی بر حمل‌ونقل، کاربری ترکیبی و شهرسازی تاکتیکی) یک هدف مشترک را دنبال می‌کنند: بازگرداندن مقیاس انسانی به شهر. یعنی به جای طراحی برای عبور خودرو، فضا را برای «حضور» انسان طراحی کنیم.

برنامه‌ریزی شهری فقط طراحی خیابان‌ها نیست، بلکه مهندسیِ رفتار شهروندان و اقتصاد شهر است. شهر خوب، شهری نیست که سریع‌تر در آن رانندگی کنیم، بلکه شهری است که اصلاً احتیاجی به رانندگی طولانی نداشته باشیم.