نظر-مهدی-زمانی-در-مورد-بخش-مهندسی-شیمی-دانشگاه-صنعتی-شریف

دانشکده مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی شریف یکی از دانشکده‌های باسابقه و فعال این دانشگاه است که به‌واسطه سطح علمی اساتید، پروژه‌های صنعتی و فضای پژوهشی شناخته می‌شود. این دانشکده در حوزه‌هایی مثل فرایند، انرژی، پلیمر، بیوتکنولوژی و کنترل فرایند فعالیت دارد و تلاش می‌کند میان آموزش نظری و تجربه عملی تعادل ایجاد کند. من، مهدی زمانی، ورودی کارشناسی ۱۴۰۱ رشته مهندسی شیمی هستم. پیش از ورود به شریف تصورم از دانشگاه فضایی کاملاً خشک و صرفاً آکادمیک بود؛ محیطی که همه چیز در آن حول درس و رقابت علمی می‌چرخد. اما تجربه حضور در این دانشکده کم‌کم این تصور را تغییر داد. کلاس‌های ما عمدتاً در ساختمان‌های دانشکده مهندسی شیمی برگزار می‌شود و در این مدت با اساتیدی مثل دکتر خراشه، دکتر کاظمینی و دکتر عبدخدایی کلاس داشتم؛ اساتیدی که با وجود سخت‌گیری‌ها و اصول مشخصی که دارند، از نظر علمی بسیار قوی‌اند و کلاس‌هایشان تجربه یادگیری جدی و عمیقی ایجاد می‌کند. از نظر امکانات و فضای دانشجویی، یکی از جاهایی که خیلی برای دانشجوها اهمیت دارد «شریف پلاس» و فست‌فود شریف است. این فضا در عمل فقط یک محل غذا خوردن نیست؛ برای خیلی از دانشجوها تبدیل به یک پاتوق دانشجویی شده که بعد از کلاس‌ها در آن جمع می‌شوند، گپ می‌زنند، درباره درس و پروژه‌ها صحبت می‌کنند یا صرفاً کمی از فضای درسی فاصله می‌گیرند. از نظر فضای دانشجویی هم شریف محیطی پرانرژی و پویاست. رقابت علمی وجود دارد، اما در کنار آن همکاری، کارهای گروهی و فعالیت‌های انجمن‌های دانشجویی هم بخش مهمی از تجربه دانشگاه را می‌سازند. با گذشت زمان متوجه شدم که فضای دانشگاه بیشتر از آنچه فکر می‌کردم به تعامل خود دانشجوها با محیط وابسته است. البته گاهی نوعی نگاه «جامعه نخبگانی از بالا به پایین» در برخی بخش‌های دانشگاه حس می‌شود، اما با شناخت محیط و گذشت زمان می‌توان جایگاه خود را پیدا کرد و در این فضا رشد کرد. برای من مهندسی شیمی شریف فقط یک مسیر تحصیلی نبود؛ تجربه‌ای بود که نگاهم را نسبت به دانشگاه و رشد فردی تغییر داد. اگر کسی بخواهد، شریف می‌تواند خیلی فراتر از یک محیط صرفاً آکادمیک باشد.