سینما در ژرف‌ترین لایه‌ی اگزیستانسیال خود، نه سرگرمی که «تجلیگاه رویارویی انسان با موقعیت‌های مرزی خویش» است، بدین‌سان سینما آیینه‌ای است که در آن هم «ابتذال روزمرگی» و هم «امکان جهش به سوی اصالت»در تقابل با نگاهِ بیننده‌ای که حاضر می‌شود خود را در پرسش‌های بنیادینِ وجود به بازی بگیرد، نمایان می‌شود