نظر-حسین-خسروی-قره-قشلاقی-در-مورد-دانشگاه-صنعتی-سیرجان

دانشگاه صنعتی سیرجان در استان کرمان و شهر سیرجان می باشد و فاصله 120 کیلومتری تا کرمان را دارد.دانشگاه تقریبا در حاشیه شهر است و با مرکز شهر فاصله پیاده روی حدود 30 دقیقه ای دارد. در اطراف دانشگاه تاکسی یا اتوبوسی غیر از ساعات اعلام شده نیست و مراکز تفریحی و خرید هم نزدیکش نیست. دانشگاه از نظر فضای عمومی، محیطی نسبتاً آرام دارد و از حضور اساتیدی با تجربه علمی قابل قبول بهره‌مند است؛ با این حال، این ظرفیت بالقوه در عمل به‌دلیل ضعف‌های مدیریتی و نبود حمایت ساختاری مؤثر، به‌درستی بالفعل نشده است. در حوزه پژوهش و فعالیت‌های تحقیقاتی، فقدان یک مدیر گروه فعال، جسور و پاسخ‌گو به‌شدت احساس می‌شود؛ مدیری که بتواند با درک الزامات پژوهش دانشگاهی، بستر مناسب، امکانات لازم و فضای حمایتی واقعی را برای انجام تحقیقات علمیِ عمیق، مستند و اثرگذار فراهم آورد. در شرایط موجود، بار اصلی پیگیری امور پژوهشی و مطالبه حمایت‌ها تقریباً به‌طور کامل بر دوش دانشجو گذاشته شده است، در حالی‌که تعامل مؤثر و همراهی جدی از سوی مسئولان مربوطه مشاهده نمی‌شود و مطالبات دانشجویان غالباً با بی‌توجهی یا اهمال مواجه می‌گردد. این رویکرد نه‌تنها انگیزه پژوهشی دانشجویان را تضعیف می‌کند، بلکه مانعی جدی در مسیر ارتقای علمی دانشگاه به‌شمار می‌رود. در زمینه خوابگاه و حمل‌ونقل، اگرچه خوابگاه‌ پسرانه از نظر فاصله مکانی در محدوده‌ای نسبتاً قابل قبول و در حدود ۱۵ دقیقه پیاده‌روی از دانشگاه قرار دارند، اما نبود سرویس ایاب‌وذهاب اختصاصی، ضعف آشکار در سیاست‌های رفاهی دانشگاه محسوب می‌شود. دانشجویان ناچارند هزینه رفت‌وآمد روزانه خود را شخصاً تأمین کنند که این مسئله، به‌ویژه برای دانشجویان غیربومی، فشار مالی مضاعفی ایجاد می‌کند. از منظر امکانات رفاهی، تفریحی و ورزشی، وضعیت موجود رضایت‌بخش نیست. سلف دانشگاه محیط آرام و معمولی دارد و بخش عمده‌ای از این امکانات فرسوده و ناکارآمد بوده و هیچ برنامه شفاف و قابل مشاهده‌ای برای نوسازی، بهسازی یا جایگزینی آن‌ها وجود ندارد.تنوع غذایی کم و کیفیت مناسبی دارند. هرچند فضاهای ورزشی و تفریحی به‌صورت محدود در دانشگاه دیده می‌شود، اما استفاده از آن‌ها مستلزم پیگیری‌های فردی مداوم است و دسترسی عادلانه، سازمان‌یافته و آسان برای عموم دانشجویان فراهم نشده است. این وضعیت نشان‌دهنده کم‌توجهی به کیفیت زندگی دانشجویی و نقش آن در ارتقای عملکرد علمی و روانی دانشجویان است.